رابطه قصد فرد با بروز رفتار / Intention & Behavior

بکر و کونور (1985)  مدل جامعی برای نیات‌رفتاری ارائه کرده‌اند. در این مدل نشان می‌دهد که نیت هر فرد بهترین پیش‌بینی‌کننده رفتار وی می‌باشد. به عنوان مثال، سریعترین و دقیقترین راه تعیین اینکه آیا فردی از کارش استعفا خواهد داد یا خیر این است که از فرد دیگری خواسته شود تا جویای نیت او برای استعفا بشود. استیل و اواله دوم (1992) نیز نشان دادند که نیات‌رفتاری بیان شده نسبت به رضایت‌شغلی و تعهدسازمانی، بهتر توانسته است میزان ترک خدمت کارکنان را پیشگوئی کند (رضائیان، 1384، 204). البته همانطور که مطالعات فیشبین و آجزن (1975) نشان داد، این مسأله بمعنی وجود یک رابطه کامل و قطعی بین قصد و رفتار نمی‌باشد. یافته‌های بعدی آجزن (1988) بیانگر این نکته بود که زمانی قصدرفتار، قادر است با دقت بالایی  بُروز آن رفتار را پیش‌گوئی ‌نماید که فرد توانایی کنترل رفتارش را دارا باشد. همچنین در خصوص رابطه بین قصد و رفتار، آجزن و دیگران (2004) نشان دادند، نسبت به بُروز رفتارهای مطلوب و نامطلوب در افراد، گرایش و سوگیری وجود دارد، بطوریکه افراد احتمال بُروز رفتارهایی که از نظر آنها مطلوب است را زیادتر از واقعیت و در عوض احتمال بُروز رفتارهای نامطلوب را کمتر از واقعیت نشان می‌دهند که این مساله موجب بُروز ناسازگاری بین قصد بُروز رفتار با واکنشهای رفتاری می‌شود. فیشبین و آجزن (1981 و 1985) به این نکته نیز اشاره می‌کنند که در صورتی که فاصله زمانی بین قصد و رفتار کوتاه باشد، همبستگی بالایی بین قصد رفتار و بُروز آن رفتار وجود دارد، اما با افزایش فاصله زمانی بین سنجش قصد و رفتار، صحت پیش‌بینی رفتار از روی نیات‌رفتاری کاهش پیدا می‌کند.

منابع و ماخذ:

رضائیان، علی (1384)، مبانی رفتار سازمانی، انتشارات سمت، چاپ ششم

نظرات

نام (ضروری)
پست الکترونیک(ضروری)
نظرشمــا
ارسال نظر
220 W
آقای مشاور